Selvogur
Selvogur er vestasta byggð Árnessýslu ásamt Herdísarvík, er austan Herdísarvíkur yst á nesinu. Selvogur er lítil sveit og landkostir rýrir þar enda er nú lítið um gróðurlendi, lending erfið og ekki fær öðrum en kunnugum. Selvogur var lengst af fremur afskemmt og einangrað byggðarlag. Rafmagn komst ekki í sveitina fyrr en eftir 1970 og eingöngu malarvegur þangað, þó það standi til bóta með tilkomu nýs Suðurstrandarvegar sem breyta mun miklu í samgöngum á þessu svæði.
Fyrr á öldum var byggð í Selvogi miklu fjölmennari en nú og útræði stundað þar mjög mikið á vetrum. Húsarústir, tættur og túngarðar gægjast hér upp úr jörðinni og gefa innsýn í líf fyrri alda. Nú er þar föst búseta á þremur bæjum.
Við svonefnda Engilsvík stendur kirkja Selvogsbúa, Strandarkirkja. Þar er og viti. Prestsetrið var löngum í Vogsósum uns brauðið var lagt niður árið 1907. Strandarkirkja er þjóðfræg vegna almennra áheita.
Séra Eiríkur Magnússon, oft nefndur galdrapresturinn, tók við Strönd í Selvogi þann 25. febrúar 1677, þá fer hann að Vogsósum við Hlíðarvatn. Þar höfðu Selvogsprestar haft ábýlisréttindi frá trúarsiðskiptum, en jarðareigendur eru kirkjustaðurinn að Strönd og Strandarkirkja á meðan Strönd er enn í byggð. Á þessum tíma eru í Selvogsbyggð 42 búendur (vegna gjöfulla fiskislóða upp að sjávarströnd með len
dingarvörum). Þá voru enn 7 búendur á höfuðbólinu Strönd. Séra Eiríkur verður svo þolandi þess að sjá höfuðbólið Strönd fara í eyði á tíunda áratug 17. aldar og sandágang teygja sig upp að Strandarkirkjugarði.
Séra Eiríkur Magnússon var að áliti greindra manna fyrst og fremst mannþekkjari, sálfræðingur og mannvinur, sem beitti þekkingu sinni í þágu meðbræðra sinna, svo sem í hlutrænum verndartáknum. Hafa Selvogsmenn enn munnlega geymd og tákn þessu til staðfestingar þegar séra Eiríkur létti af sóknarbörnum sínum viðvarandi ótta við landgöngu erlendra ránsmanna á úthafsströnd með því, að taka með sér hleðslumenn upp á Svörtubjörg. Hann lætur þá bera hleðslusteina langt að svo varða hans njóti uppstreymis vindbrots á ystu bjargbrún. Hún er ílöng eftir bjargbrún og gengur upp til einhleðslu efst. Að verki loknu afhendir séra Eiríkur Selvogsbyggð í votta viðurvist vörðuna, sem verndartákn með eftirfarandi orðum: "Meðan enn stendur steinn yfir steini í vörðu þessari verður ekki aðsteðjandi ófriður í Selvogi."
Þar með blasti Eiríksvarða á ystu brún Svörtubjarga við augum Selvogsmanna á úthafsströnd frá morgni til kvölds, ásamt með vitneskjunni um verndarhlutverk það er hún skyldi þjóna. Og sóknarbörnin minnast sálusorgara síns í þakklátum huga, leyst úr hlekkjum óttanns. Að 300 árum liðnum, stendur Eiríksvarða enn í fullri reisn sinni og aldrei á hinum mörgu liðnu árum steðjaði ófriður að Selvogsbyggð.
